سلام دوستان همیشگی

متاسفانه با مشکلی که برای کامنت پیش اومد مجبور شدم کوچ کنم به ادرس و خونه جدید

امیدوارم اونجا بیشتر از این ببینمتون

ادرس جدید من:

http://www.mosaferepayiz.blogfa.com/

نوشته شده در چهارشنبه 5 مهر 1385 ساعت 11:09 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

سلام دوستان همیشگی

متاسفانه با مشکلی که برای کامنت ژیش اومد مجبور شدم کوچ کنم به ادرس و خونه جدید

امیدوارم اونجا بیشتر از این ببینمتون

ادرس جدید من:

http://www.mosaferepayiz.blogfa.com/

نوشته شده در چهارشنبه 5 مهر 1385 ساعت 11:09 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

                                        یه شعر جدید

                                             هجرت

                             هجرت گندم واره من بردشت،

                             ـ این اسطوره ناتمام ترک خوردن -

                             صلیب بر پشت...

                             درکی از گاو آهن بر چشم...

                             زاغ در اتمام روئیدنم نشسته ست

                                                **

                       چه عاشقانه پایم به کویر لبخند می زند...!!

نوشته شده در جمعه 16 تیر 1385 ساعت 10:07 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

باز کن دریچه ای رو به اقلیت سکون

آنجا که گاه پروانه ها می میرند و نسیم

گلپونه ها را می آزارد

پنجره ای به وسعت یک خواهش*

آنگاه به انسجام کوچه که برسیم

خواهی گفت که دیگر

نوبت توست تا فسیل مرا

از لابه لای جاده ها؛

                به انتها برسانی...!

بندی که ستاره دارد نزدیک به یکی از بندهای فروغ عزیز هست و مثل همیشه فروغ را در شعر من زنده نگه می دارد...

نوشته شده در دوشنبه 25 اردیبهشت 1385 ساعت 05:05 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

راستش مدتها بود شعر نمی ذاشتم تو وبلاگ ولی به اصرار دوستان دو باره اومدم سراغ شعرهای قدیمی و این دو تا قطعه رو براتون نوشتم....با من همیشگی بودید و هستید و من با شما احساس  هستی را می فهمم...

 قطعه اول :

و تو ای مسافر

در شب زرد شقایق ،

دستهایم بسوی چمنزار نگاه زیبای تو خواهد بود

و شانه احساس من آن شب،

گرمی اشکهای تو را خواهد بوسید....!

و قطعه دوم: مال دو سه سال پیش:

روی بوم ساده تعبیر یک بازی

چشم خورد تمام خط خطیهای کودکانه نقاشی را،

اولین سفر رنگ،

آخرین نفس دست....

کودکانه کدام تصویر را گریسته بود

در جشن تولد مبهم ترین تولد تبسمهای بی خبری

که زردیش را چون آینه

بر آفتاب نقاشی پاشیده بود...

-ای نقاش آبستن این طرح بزرگ!

مرا در تمام زردهای معاصر

                                                      جا گذاشته ای ...! 

نوشته شده در یکشنبه 20 فروردین 1385 ساعت 05:04 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

                چه کسی خواهد گفت:

ما وارث کدام فلسفه!

ما وارث کدام آدمیم؟

دلم نمی  خواهد تصویر بزنم ولی بعضی شعرهایم دلیل این تصاویر هستن و بعضی تصاویر ...

نوشته شده در پنجشنبه 20 بهمن 1384 ساعت 09:02 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

برای مدتی قالب وبلاگ مورد توجه خیلی از دوستان بود که که لطف کرده و با من در تماس بودند ولی

متاسفانه مشکلی پیش اومد و من قالب قبلی رو عوض کردم امیدوارم بتونم یه طرح قشنگی برای این وبلاگ دست و پا کنم ...

ممنون از اظهار لطفتون

نوشته شده در چهارشنبه 7 دی 1384 ساعت 07:12 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

دریاو مرد

خسته ای آئینه را برگردان،

وکسی که چکمه داشت، خسته بود

و قایق خسته بود

و قایق خاکستری از نان...

مرد با دریا روئیده بود...

برگشت!

کسی دستهایش گم نشد...

کسی چشمهایش گم نشد..

همیشه رفته بود  انگار وقتی می آمد،

همیشه آغاز نان بود - وقتی تشنه می شد،

همیشه آب را می فهمید-  وقتی گرسنه بود،

برگشت!

 خانه هیچ کسی روشن نیست!

خش خش پیاده رو...

نگاهش لکنت گندم داشت،

و درختی که جغد دیوار به دیوار آنرا می چید،

 پیاده رو تنها...

انگار به رستگاری هیچ پیاده روئی نمی رسید..

ذهن شهر بی رنگ بی رنگ،

برگشت!

 ساحل رنگ بهت ماهی داشت،

باران می آمد یانه

دریا بوی نم رنگ نقاشی را بلعیده بود،

وکسی که چکمه داشت ...غبار ....

وکسی که خسته بود،

چون سایه ای می رفت

چشم شهر...آب

نفرین !

نفرین!

و دریا قصه او بود:

قایق کوچک سر سپرده به امواج!

نوشته شده در دوشنبه 21 آذر 1384 ساعت 06:12 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

سلام

دو سه تا سایت عالی رو براتون لینک کردم تا بتونید با بیشتر شاعران مطرح و تاثیر گذار در ادبیات فارسی معاصر را آشنا بشید یا بتونید به نوشته هاشون دسترسی داشته باشید....این مایه خوشحالی من خواهد بود :

دو تا ازاین سایتها به نام :

مانی ها ...و آوای ازاد  هستند و سایت معرفی کتاب با نام سایت کتاب می باشد که در مورد کتابهای جدید باآرشیو  می باشد...

در ضمن دوستان بازدید کننده عزیز که به سایتهائی در این مورد دسترسی دارند می تونند ادرس رو برای من بفرستن تا بتونم در این مجموعه بگنجانم....

نوشته شده در سه شنبه 1 آذر 1384 ساعت 01:11 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

قطعه۱:

من و تو روبروی هم

 روی سجاده های یاسمان

برای بودن باهم دعا می خواندیم 

وازه ها چو  زیبائی برف برما فرود می امد 

و تصویر خدا

در چشمهای تو افتاده بود....!

قطعه ۲:

زمین بیمار است

زمین بیمار است

ساعت بیمار

و هزاره سوم و من و تو و ما

و چند نقطه ...و چند سیگار ...

* 

(او پرومته نیست )*

(او سیب دارد

او سیبش کرم زده است)*

من چندمین سالگردم است

چندمین سوپرانوی مسخ شده درد

بی چتر و باران

و چند نقطه ...

                          و چند سیگار...

زمین بیمار است !

 اصلا زمین بیمار نیست

نه!

 در جنبش سلولی چشمهامان

 رعد و برق می زند

باران نمی بارد

و ماهی..

 خاکستری می شود که در عطش زیبائی

      می میرد...

من چندمین سالگردم است؟!

*

اصلا جیبهایم را بگرد

 به خدا برنمی خورد اگر

ته جیبم سوراخ باشد...

یا ته جیبم استخوان قابیل...

به خدا برنمی خورد !

خدا که نمی داند

عکس کودکیم را دزدیده ام

یک روز-دور از چشم همه-

و در جیبهایش گندم ریخته ام

تا بزرگ شود و نان را

               بدون چتر بخورد

به خدا برنمی خورد  اگر

زمین بیمار باشد

اگر پرومته سوخته باشد

اگر سیب کرم زده باشد

نه! به خدا برنمی خورد

*

لیوذای عزیز!

سینه ات را بیرون بتکان

وچترت را بیرون بتکان

و مویت را از داس بیاویز

تا در دموکراسی تمام فلسفه های ناتمام

بی تاریخ روز و ماه سال

موسیقی لزج عبوس را تکرار کنیم

ویک فنجان چای و بیبسکویت بخوریم ...

*

زمین بیمار است

ساعت بیمار ...

و من و تو و ما ...

و چند نقطه ...

                    و چند سیگار...

من چندمین سالگردم است...!  

دو بند بالا رااز دوستان شاعرم به این قطعه اضافه کرده ام

دوستان عزیزی که خودشان شاعری چیره دست بوده و  نبضشان به خاطر از بین رفتن ادبیان معاصر و  کنار نهادن ادبیات گذشته ایران  به شدت می تپد و دریغ از فریاد رسی....

بند اول:

از بهروز اسماعیل زاده

بند دوم و سوم :

روح الله اسکندری پور

نوشته شده در یکشنبه 22 آبان 1384 ساعت 12:11 ب.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

سلام

عزیزان من

مدتهاست که دارم کتابهای مختلف در زمینه های مختلف رو جستجو می کنم تا بتونم اسامی تاثیر گذار در ادبیات معاصر و تا حدودی نسل گذشته رو بشناسم و بفمم که دلیل ماندگاری این اشخاص و آثارشان در چی بوده...الان بیش از ۱۴ ساله که دارم با ادبیات زندگی میکنم و بسیاری از این عزیزان رو ورد بررسی قرار دادم الان تا حدی که تونستم لینکهائی رو اضافه کردم به این وبلاگ که بیشتر این عزیزان رو تونستم یکجا جمع بکنم البته خیلی خیلی بیشتر از اینهاست ولی دارم تلاش میکنم که روز به روز اضافه کنم و البته چند تا سایت و بلاگ هم هست که خودم دوست داشتم لینک داشته باشم مانند موسیقی و ادبیات ایران باستان و چند تای دیگر.....بهر حال امیدوارم عزیزان استفاده کنند از این ادرس ها و در اینده تا حد ممکن اضافه تر خواهد شد...

نوشته شده در سه شنبه 17 آبان 1384 ساعت 01:11 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

ا

نوشته شده در یکشنبه 15 آبان 1384 ساعت 09:11 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

من هنوز نگفته ام ...

من هنوز نگفته ام که کسی در حوالی این فصلها

فال می زند هر روز

ام یجیب می خواند هر شب

و مرا نذر کرده است

من هنوز نگفته ام

که صدای پای خیال برای بردنم برخاسته

و صدایی پزمرده

که صندوقچه مادر بزرگ دیگر

برای چشمهای نذری شده چیزی ندارد

من هنوز نگفته ام

 فالی بزن مادر

ام یجیبی بخوان

تا بماند شیوه نذر کردن چشمهای انسان

 بگذار مردم برای قسم خوردن

چشمها را بهانه کنند...

 فالی بزن مادر

فالی بزن

     فالی بزن ...!

نوشته شده در جمعه 13 آبان 1384 ساعت 07:11 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

دلم برای پروانه ها می سوزد..

             ما همیشه یادمان رفته ست

                 زندگی یعنی؛

                        قانونهای متقابل..

               بنشین روبرویم و ببین

              -های ؟!

              چقدر چشمهایت.

                      شبیه سوختن پروانه هاست...!!

صدای کل

کوچه های خیس،

کوچه های کاهگلی،

صدا، صدای کِل، کِل ،کِل،

رها سیه چردگان گیسو فروش ،

-(نام و ننگ -نان)-

کل، عروس طفل عصیان، کِل

آغوشها همه سیاه،

زنان؛

-زنان بی نام و نشان تاریخ-

زنان سیاه گیسو دراز ،

مردان ؛

-مردان چروکیده فسیل -

 و کودکان نیمه خاموش،

 ایل گذر کرد و رفت؛ گذشت

-های پدر بزرگان استخوان و خاک ،

مادیانهای آبستن تان،  

گوشه ای از جوزام ابهام می میرند،

چه کسی پاسخ خواهد گفت ؟

چه کسی خواهد گفت  که ما

وارث کدام فلسفه؟

وارث کدام آدمیم؟!

نوشته شده در چهارشنبه 11 آبان 1384 ساعت 12:11 ب.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

 یک بند کوتاه از فیلسوف  هنرمند:

                                     حسین پناهی را در این شعر آوردم.

                      مترسکها غایبند

            چه فصلهای زخمی بارانی .

         چه زخمه عمیق زمین بر سه تار کبود فردا .

             چرا صدایم کردی ؟.

                      چرا؟

              پستوی کدامین نگاه بر چهارمیخ صلیب می لرزد؟

              -مترسک!

              آنچه در تو مرده است

              لاشه چوبی است میان خاک...

              در انعکاس پزمرده انتظار ...

              -ای افسانه صلیب و زاغ

              -ای سیاه پوشالی ...مترسک

               خورشید که رفت .

               تویی و جسم پوشالی شهر!

               توئی و زخمهای زاغ کبود!

              یخ بسته ای شاید در انتشار اسطوره ای ترس!

              چرا صدایم کردی ؟

                      چرا؟

              -مترسک !

               باور مرگ کویر .

               یاد آور باران در فصلهای زخمی پنجره ها نیست.

                چرا صدایم کردی؟

                            چرا؟

                                       ( بند چرا صدایم کردی ؟ چرا ؟) 

                                                     از :ح.پ

نوشته شده در چهارشنبه 11 آبان 1384 ساعت 12:11 ب.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

دو طرح کوتاه:

من و تو رو بروی هم ،

روی سجاده های یاسمان،

 برای بودن باهم ،

                                 دعا می خواندیم؛

وازه ها چو زیبائی برف

بر ما فرود می آمد،

 و تصویر خدا...

 در چشمهای تو ...

                             افتاده بود....!

طرح۲:

من از انتهای این خیابان می ترسم،

من از روزی که از تصادم یک نگاه

                                         گم شدم

و از روزی که شست باران،

جای پای کسی را که دوست دارمش ؛

دیگر طاقت بارش هیچ بارانی را ندارم،

فکر میکنم همانکه که در رویاهایم

    به آن بیاندیشم،

                                         برایم کافیست...!

آواز خشونت رود

         ..تازه من سایبان سایه ای بودم

            زیر كاج هزاران ساله باران.

           شبی كه آتشكده بود برای آواز خشونت رود

           نحیف و لاغر و تاریك-اندام نیمه ام-

           آتش پشت آتش .

           نیمه ای مواج و جاری .

           نمی توانستم تحمل كرد

           گوئیا هزاران پیشتر مانده ست

           فریادی چو فریاد من امشب ...

           پیر كاج باران؟!

           -آی باران ..مظهر بودائی سهراب،

           -آی باران ..ای پر زترنم زرتشت، 

           -آی یك عمر افسانه -تاریخ-

           می توانستی  گم كرد یكدم

           یادگار سایه های لاغر و باریك قرنهای ناتوان ..

           فریادهای بی پایان..

           تازه یك شب خواب ...

           تازه فردا گمراه...

           آمدم بپیچم در خویش  یك كس را

           این چه بی پروائیت بود امشب ..

           كه پیچاندیم در خویش 

           تازه من سایبان سایه ای بودم

           پناه آورده از بیداد ...

         آی باران...آی باران.... 

نوشته شده در چهارشنبه 11 آبان 1384 ساعت 12:11 ب.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

نوشته شده در چهارشنبه 11 آبان 1384 ساعت 01:11 ق.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]

دوستان خوبم

شاید برای خیلیها نظر دیگران را در مورد شعرشان یک گستاخی بدانند..یا ....

شعر گفته میشود برای مردم و برای خود شاعر ...بنابراین اولین مرحله خود شاعر باید برای شعرش نظر بدهد و بعد دیگران ....

دوستانی که لطف کرده و از این وبلاگ بازدید می کنند ....دوست دارم نظرشان را هم بنویسند...

نوشته شده در شنبه 7 آبان 1384 ساعت 12:10 ب.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]